من شرم می کنم در روز قیامت در پیشگاه اربابم امام حسین (ع) سر در بدن داشته باشم؛ او به آرزوی خود می رسد و در عملیات فتح المبین در شوش با اصابت خمپاره ایی به سر او سرش از بدنش جدا می شود و به شهادت می رسد.

 


از دوستان نشانی محله گمشده ای را می گیرم که بارها خاطرات زخمی مردی صبور را در کوچه پس کوچه های آن مرور کرده ام. بچه های دیروز محلۀ کوشک قوام اورا نشناسند امّا قامت استوار و چهار شانۀ او را بارها در قنوت های طولانی مسجدالمهدی (عج) دیده اند. او آنقدر گمنام است که حتی بچه های آسمان نیز آن گونه که باید و شاید او را نمی شناسند امّا نه آن قدر بی نام ونشان که با شنیدن نام مسجدالمهدی (عج) به یاد شیرعلی سلطانی نیفتند. مگر چند پاییز از هجرت آسمانی او گذشته است، هنوز شبیخوانهای شیر علی از در و دیوار محله به گوش می رسد. هنوز سوز آوازهای جانگداز او را ستاره های مغموم شب، شعله شعله، شروه می پراکنند. هنوز از گلدسته های اذان، بوی فصیح توسل جاری است ؛ هنوز می شود او را از در و دیوار مغموم مسجد المهدی (عج) شنید.

پا که در آستان مسجد می گذاری، شمیم عطر شهادت، تو را سر مست می کند. در ناگزیر رفتن و ماندن، حسی نجیب، تو را به سمت کتابخانۀ مسجد می کشاند. در عطر تغزل و باروت گم می شوی و چشمهایت به مقبره ای کوچک می افتد که مردی بزرگ با تنی بی سر در آغوش شهادت آرمیده است. آخرین واگویه های خود را که بر سنگی کبود نقش بسته است مرور می کنی ؛ «آرامگاه ابدی شهید شیر علی سلطانی، فرزند امیر، متولد 1327 که در تاریخ دوم فروردین ماه 1361 در منطقۀ شوش و در جریان عملیات فتح المبین به درجۀ رفیع شهادت نایل آمد .»

دنبال آشنایی می گردی تا از شیر علی برایت بگوید امّا انگار مثل همیشه تنها آشنای تو اوراق پراکندۀ خلاصه خوبیهاست که کوتاه و فشرده ، شهید را به تفسیر نشسته است.

شهید سلطانی در محلۀ کوشک قوام در خانواده ای متدین و مذهبی دیده به جهان گشود. وی تحصیلات خود را تا سال ششم ابتدایی ادامه داد امّا بر حسب علاقه به تحصیل در حوزه های علمیه روی آورد و مقاطعی از تحصیل را با موفقیت پشت سر گذاشت.

این شهید بزرگوار در ایام شکوهمند انقلاب اسلامی و همزمان با اوج گیری مبارزات امت اسلامی علیه حکومت ستمشاهی در بسیاری از فعالیتهای سیاسی و انقلابی شرکت کرد و در این مسیر بارها از سوی مقامات امنیتی رژیم مورد بازخواست قرار گرفت امّا این شیر مرد عرصۀ قیام ، استوارتر از آن بود که با یاوه های مشتی خود فروخته از ادامۀ حرکت باز ماند. وی پس از پیروزی انقلاب به جرگۀ سبز پوشان سپاه پیوست و چندین بار در جبهه حضور یافت.

شهید سلطانی از ایام جوانی دلسروده های خود را که از زلال روحی آرام وملکوتی سرچشمه می گرفت با صدای دلنشین و خوش آوای خویش در هم آمیخته و مجالس و محافل مختلف مذهبی و شامگاهان مغموم جبهه را با طنین کلام آسمانی خود شور وحالی خاص می بخشید. هنوز آوازهای زخمی او از گوشه گوشۀ جبهه های جنوب به گوش می رسد. آن اسوۀ تقوا و ایمان در قبر کوچکی که در کتابخانه مسجد المهدی(عج) برای خویش حفر کرده بود ، شبان تیره دنیا را با عطر نافله های خویش را در آمیخت و آنگاه که با تنی بی سر به دیدار دوست شتافت ؛ زمین و زمان را شرمندۀ این کلام آتشین خود نمود که : «من شرم دارم که در محضر آقایم اباعبدالله (ع) سر داشته باشم.»

روح ملکوتی او سرانجام در آستانۀ بهار 1361 در آسمان بیکران شوش به پرواز در آمد و در جوار قدسیان عالم ملکوت آرام گرفت.

ابیاتی چند از سرودهای شهید را تقدیم می داریم:

کیست مهدی بزم ایمان را سراج

کیست مهدی سوق ایمان را رواج

کیست مهدی درد دلها را طبیب

کیست مهدی زخم جانها را علاج

یوسف خورشید رویی کز جمال

دم به دم می گیرد از خورشید باج

آن طبیبی کاو نگردد تا عـیان

درد گـمراهـی نـمی یابد عـلاج

در کف او از شجاعت هست تیغ

بـر سردار از عـلامت هست تاج

حق درخشانست همچون آفتاب

احـتیاجی نـیست بـهر احـتیاج

زندگی نامه

شهید حاج شیر علی سلطانی (ذاکر اهل بیت (ع) )در سال ۱۳۲۷هجری شمسی در خانواده ای متدین در محله کوشک قوامی شیراز دیده به جهان گشود. شهید سلطانی تحصیلات خود را از همان مکتب خانه شروع نمود سپس تا کلاس ششم ابتدایی درس را ادامه داد. به علت شور علاقه بسیاری که به معارف اسلامی داشت در یکی از مدارس حوزه علمیه به تحصیل علوم دینی پرداخت.

عضویت در سپاه

پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۹به خاطر علاقه اش به سپاه به عضویت این نهاد مردمی درآمد شهید سلطانی در سپاه بعنوان الگوی بارز تقوا و اخلاص وصفا و صمیمیت شناخته شد خصوصا خضوع و افتادگی او بسیار چشم گیر بود بنحویی که پاسداران و بسیجیان اورا به عنوان یک معلم اخلاقمی می نگریستند.

شهادت

شهیدسلطانی از مدتها قبل خودش را برای شهادت آماده کرده بود شاهد ما بر این مدعا مقبره ایست که از قبل در گوشه ایی از کتابخانه مسجد المهدی (که خود بنیان گذار همین مسجد بود) آماده ساخته بود. وشبها را در آن به راز ونیاز و دعا با معبودش می پرداخت.

مقبره ایی که درست به اندازه تن بی سرش حفر شده بود گویی که شهید از قبل می د انسته که پیکرش را بدون سر دفن خواهند نمود بالاخره در عملیات فتح المبین به درجه رفیع شهادت رسید . پیکر بی سر شهید سلطانی در روز۱۲/۱/۱۳۶۱درکتابخانه مسجد المهدی (عج) واقعه در کوشک قوامی در مکانی که خود شهید آماده کرده بود به خاک سپردند.

دو وصیتنامه جذاب از آن شهید:

۱«...ای همه ی کسانی که مرا دوست می دارید ، از شما تقاضا دارم هنگامی که خبر شهادت من به شما رسید ، ناراحت نشوید و مبادا خدای ناکرده از جمهوری اسلامی انتقاد بگیرید که همه ی جوان های مردم را به کشتن داد. نه، ما ذلیل بودیم خدا ما را به واسطه ی این انقلاب عزیز کرد...

ای هزاران بار جان ناقابل من فدای اسلام عزیز باد، مبادا اشکال بگیرید که اگر بالای سر فرزندانش می ماند بهتر بود، نه به خدا این حرف ها غلط محض است. من، زن و فرزندم رابه خدا می سپارم که خدا بهترین یار و بهترین مدد کار است و از ساحت مقدسش می خواهیم که آن ها را به راه راست هدایت کند. آمین یا رب العالمین.»

و از شما می خواهم به جای این فکر ها مشتتان را گره کرده و از ولایت فقیه که همان اسلام راستین است و از این انقلاب و از اهل بیت عصمت و طهارت سلام الله علیهم اجمعین و از خمینی کبیر این پیر پارسا دفاع نمایید تا خدا شما را در دوعالم یاری کند....»

۲.ای همه انسانهایی که در پی سعادت ابدی هستید اگر می خواهید از چنگال گرگهای درنده و سلطه گرنجات پیدا کنید همگی روی به اسلام این آئین نجات بخش روی آورید که فقط اسلام است که با آن می توان بشریت را از همه بد بختیها نجات بخشد به امید آن روز که بشریت آگاه گردد و اسلام عزیز روی آورد.

منبع: خبرگزاری دانشجو